မပစ္ လုိက္ရတဲ့ ျမားတုိ တစ္ေခ်ာင္း
ဒီေန ့ တုိက္ပြဲမွာ သူရံႈးနိမ့္ ခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ကပဲ ရႈံးနိမ့္ တယ္လို႔ထင္ေနတာလား။ တကယ္ပဲ က်ရံႈးသြားခဲ့တာလား ဆုိတာေတာ့ သူမေဝခဲြႏုိင္ပါ။ လွပတဲ့တုိက္ပဲြ တစ္ခု မျဖစ္ခဲ့သည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။
သူ အၾကည့္ခံခဲ့ရေသာ မ်က္လံုး မ်ားစြာ၏ အနက္ အဓိပၸါယ္ ကုိလဲ မဖြင့္ဆုိတတ္ ။ ဖြင့္ဆုိဖုိ ့လဲ သူ႔မွာ အားအင္မရွိ။ အျခားတုိက္ပဲြ ဝင္သူရဲေကာင္းမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္ ညီးတြားသံမ်ား၊ မ်က္ေရမ်ား၊ ႏွင့္ ႏွလံုးေသြးမ်ား သြန္က်ေနေသာ ထုိ ေနရာမွ သူလွည့္ျပန္လာခဲ့သည္။
စစ္ကူမဲ့၊ ရိကၡာမဲ ့ကာ လက္ႏွက္ခ်င္း မညီမွ်ေသာ ထုိတုိက္ပဲြသည္ က်ခဲ့ေသာ သူ႔မ်က္ရည္ စက္မ်ားႏွင့္ မတန္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ရင္တြင္းမွ အကူအညီ ေတာင္းသံမ်ားကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏဳိင္စြမ္းမရွိေပ။ ပူေလာင္ ဆူပြက္ေနေသာ ႏွလံုးေသြးမ်ားကုိ ျငိမ္းသတ္ ေပးႏုိင္မည့္ ေရတစ္ေပါက္ေတာ့ သူ လုိအပ္ေနသည္။
ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ထြက္ေနေသာ သူ ့ဒဏ္ရာ က ရင္ထဲက ဆူပြက္ေနေသာ ႏွလံုးေသြး ႏွင့္ေတာ့ မႏႈိင္းအပ္။ သူငို ေၾကြး ေတင္းခံေနပါေသာ္လည္း တခါ ျပန္ရႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာ္ ထုိတုိက္ပဲြတစ္ခု အတြက္ သူ မမႈေတာ့ပါ ဟု သူ ့ကုိယ္သူ သတိေပးေနရသည္။ “ေနာက္ထပ္အခြင့္အေရးတစ္ခု” ဆုိေသာ စကားကုိ သူ မခ်င့္မရဲ ေျပာၾကည့္သည္။ သူ ့ပါးစပ္ကေတာ့ စကားလံုးတစ္လံုး တစ္ေလမွ ထြက္မလာခဲ့ေပ။ သူလဲ အခြင့္ အေရး ေနာက္ တစ္ၾကိမ္ ရသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား ။ ရခ်င္သည္ ဟုေျပာလွ်င္ ပုိမွန္လိမ့္မည္။
သူရဲေကာင္းေတြ ရဲ ့အေသြးအသားေတြ ျဖန္ ့ခင္းထားတဲ ့ဒီတုိက္ပဲြ ကုိ ေနာက္တစ္ခါ လာခြင့္၊ ဆင္ႏႊဲ ခြင့္ ရခဲ့လွ်င္ ေကာ? အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္လာမွာမလဲြပင္။ ရိကၡာအျပည့္ လက္ႏွက္အျပည့္ ႏွင့္ တစ္ဖန္ ဆင္ႏႊဲ ႏုိင္လိမ့္ မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရံု မွ တပါး အျခား မရွိေတာ့ ပါ။
